Mazury mniej znane. Spacer śladem „Zakochanej Pary” i mięsożernych roślin

Trzykilometrowa ścieżka przyrodnicza prowadzi przez serce rezerwatu torfowiskowego, pozwalając odwiedzającym zanurzyć się w świecie trzech bagiennych jeziorek otoczonych gęstym, starym lasem.

Gdzie kończy się droga, a zaczyna przygoda

Rezerwat Zakręt położony jest zaledwie kilometr na zachód od Krutyni, przy drodze prowadzącej do jeziora Mokrego, jednak dotarcie do niego wymaga odrobiny uważności. Wyprawa rozpoczyna się za mostem na rzece Krutyni, skąd należy kierować się w stronę lasu malowniczą aleją jaworową, a następnie kontynuować marsz leśnym traktem. Ważnym punktem orientacyjnym jest szlaban oraz potężny dąb nazwany „Dębem Krutyńskim”, za którym po około 500 metrach ukazuje się wejście do rezerwatu. 

Gości witają tam dwa charakterystycznie splecione ze sobą drzewa, powszechnie nazywane „zakochaną parą”, które stanowią symboliczne wrota do tego chronionego od 1957 roku obszaru.

Rezerwat, który początkowo obejmował 37,8 ha, został w 1982 roku powiększony do obecnej powierzchni 105,3 ha, co pozwoliło na objęcie ochroną kolejnego jeziorka i cennych borów bagiennych.

Trzy kilometry przez „pływające wyspy”

Poruszanie się po tym podmokłym terenie ułatwiają specjalnie wytyczone ścieżki oraz liczne drewniane pomosty, które chronią delikatne torfowisko przed wydeptaniem i pozwalają turystom bezpiecznie dotrzeć nad same brzegi zbiorników wodnych. Z pomostów widokowych można podziwiać proces zarastania leśnych jezior, gdzie natura powoli, lecz konsekwentnie zmienia lustro wody w ląd. 

W głębi torfowisk kryją się botaniczne rzadkości, wśród których na szczególną uwagę zasługuje owadożerna rosiczka okrągłolistna, a także turzyca bagienna i bagnica torfowa. Ten unikalny ekosystem pozwala na obserwację roślinności charakterystycznej dla torfowisk wysokich i przejściowych, tworząc żywe muzeum przyrodnicze pod gołym niebem.

Botaniczny teatr osobliwości

Roślinność w rezerwacie Zakręt jest niezwykle bogata i specyficzna, a liczne gatunki z rodziny wrzosowatych tworzą tu barwny dywan o różnych fakturach i zapachach. Spacerowicze mogą natknąć się na modrzewnicę zwyczajną o skórzastych liściach, jadalną żurawinę błotną oraz bagno zwyczajne, które wydziela charakterystyczny, ostry aromat przypominający woń igliwia.

Ciekawostką jest borówka bagienna, znana lokalnie jako pijanica ze względu na substancje mogące wywoływać lekkie oszołomienie. Całość krajobrazu dopełniają niskorosłe, pokrzywione sosny, które mimo swojego skromnego obwodu mają często ponad sto lat. Surowe warunki panujące na bagnach sprawiły, że drzewa te przyjęły fantazyjne kształty, co nadaje okolicy niemal baśniowy wygląd. 

W tym zacisznym zakątku, dostępnym dla zwiedzających bezpłatnie, łatwo o spotkanie z jeleniowatymi, drobnymi gryzoniami oraz wieloma gatunkami ptaków, dla których ten niedostępny las stał się bezpiecznym domem.